کاش رويا هايمان روزي حقيقت مي شدند... تنگناي سينه ها دشت محبت

 مي شدند... سادگي مهر و صفا قانون انسان بودن است... کاش

قانونهايمان يک دم رعايت مي شدند ...اشکهاي همدلي از روي مکر است

 و فريب ...،کاش روزي چشم هامان با صداقت مي شدند... گاهي از غم

مي شود ويران دلم ...، کاشکي دلها همه مردانه قسمت ميشدند

شاخه با ريشه ي خود حس غريبي دارد

اینک برایم اشک بریز - اینک زمان برای جسارت تنگ است - شانه هایت را

لمس نکرده ربودند و نهایت تمام حرف هایمان شد ... افسوس - چقدر غریبه

شده ایم - اینک فقط من و تو هستیم - تنهای تنهای تنها

مرگ من نزدیک است

باور کن

لحظه ی سخت نبودن

بسیار

نزدیک است

باور کن

دیگر از پنجره ی بسته ی شهر

هیچ کس

شعر زیبای زمان را

نتوان ریخت برون

دیگر از چلچله ها هیچ کسی نیست بدارد خبری

مشت ها بود نشان خروار

و نهایت شبهی بود که من می دیدم

عینکی باید داشت

عینکی تا ابدیت

تا عقل

و نه دل

و دل از باغچه باید به برون کرد سریع

که مبادا اندکی جهل کند یک احساس

من

سپیدار بلندی بودم

سایه ام

برگ و تمام هستی ام

مال کسی بود روزی

من به یک زیر نگاهش جان به جان دادم و او

باز مرا خوب ندید

حال چند تکه ی بی ارزش چوبی هستم

چند تکه که به دیده زشت است

ارزان است

در عمل این ها نیست

من به تاراج تمام لحظه های آبی احساسم

مدیونم

و زمانی که جهان در گرو مشت من است

می خندم

و بلند خواهم گفت

این فقط

ذره ای از

شعله ی چند تکه ی چوب زشت است

من

سپیدار بلندی بودم ...

حال تنها شعله و آتش و دردم

همین 

شاید بتوانم در وادی عشق کلبه ای رنگین تر از رنگ بال پروانه ها بسازم پنجره اش را باز کنم

تا بشود

مامن امنی برای پروانه های عاشق شمع وجود را بر طاقچه ءمهر روشن کنم تا پروانه راز

عاشق شدنش را برایم بگوید ومن بی ریای بی ریا در سوز دل او اشک حسرت بریزم دل را

مفروش کنم با فرش عاطفه

و دیوانگان بی مهر را در آن مهر و یک رنگی بیاموزم اما نه ...

می خواهم به غول تنهایی بگویم که دیگر در مدار زندگی کسی را ندارم که از عشق به پروانه

بگویم یا کسی را ندارم که از عشق و بودن برایش درد دلی بگویم می خواهم مقابل پنجره خزه

ای بکارم تا ظالمانه پروانه ها را برایم شکار کند برکه ای بسازم ودر آن مرغابیان بی مهری

پرورش دهم می خواهم نهال بی توجهی را از نو بکارم و آن را با نا امیدی ابیاری کنم می

خواهم از کینه برای پروانه ها سخن بگویم و به آنها بگویم که از شما بیزارم از شما که عاشقید

شما که عشق را حتی به قیمت بالهایتان انتخاب کردید ولی من عشق و معشوق امید و مهر و

زندگی را با هم از دست داده ام ..

من سراغ دريچه اي مي روم که روبه افقي سبز گشوده مي شود

به پيشواز کبوتري سرخ که از خاکسترش گل مي رويد

من از سمت ستاره ها به پيشواز مردي خواهم رفت

که با تمام ابعاد کج و معوج خيالش ، قابل پرستش است

و عاقبت به انتظار کسي خواهم ماند که با سکوتش سخن مي گويد

من کسي هستم که با خود ققنوس سوقات مي برد

و تنها آرزويش اين است که باورش کنند

و در پايان قصه ...

پشت تمام اين دريچه هاي خيس ،

يک افق به سمت پنجره تنهايي من سبز مي شود ...

وقتي که باران با تمام قطراتش انتظار مرا باور کند .

من ثبت خواهم شد در تاريخ:

زني از جنس باران ...

خيس خيس ...

به ا نتظار مردي بود دستفروش...

که در خيابان تلخ تنهايي ، کبوتر سرخ مي فروخت .

من

ثبت خواهم شد ،

ای تو هم بغض هنوز از من و ما عاشقتر

ای تو از خاصیت عاطفه پیغام آور

همدم دور به من مثل تن من نزدیک

صاحب قصه ی میلاد و هنوز و آخر

رحم کن دست تو پرپر شدنو می فهمه

رحم کن چشم تو ایثار منو می فهمه

با چه ترسی بی تو دور از چشم تو می زیستم

من حریف جذبه ی چشم تو هرگز نیستم

رحم کن تا شب بی جنبش بی حوصلگی

پشت این پنجره ی خالی قابم نکنه

دارم از فکر رسیدن به تو آباد می شم

تو بیا که باد ولگرد خرابم نکنه

رحم کن دست تو پر پر شدنو می فهمه

رحم کن چشم تو ایثار منو می فهمه

ای مراقب چراغ نفس من در باد

نفست به شعر من جرأت عریانی داد

بال پرواز من در به در عاشق باش

چون که در من کسی از اوج پریدن افتاد

رحم کن دست تو پر پر شدنو می فهمه

رحم کن چشم تو ایثار منو می فهمه

وخداوند مهربان

دستان مرا كه خويش را گم كرده بودم در دستانش گرفت

و من

به اندازه ي تمام ابديت احساس امنيت كردم

دستانش بوي گل ياس بوي مر يم بوي نوازش مي داد

و آنگاه بود كه خداوند خوب مرا به ميهماني همه ي عشق ها دعوت نمود

و من

عاشق شدم...

اشكهايم

  نگاه هايم

  حرفهايم

  و سكوتم

  نه

  هيچ يك اثري نداشت

  همه بي اثر بود

  مي رود

  بدون نگاهي

  و من فكر مي كنم

  و به ياد مي آورم

  روزي را كه گفت " من هستم،تو هم باش "

  نگاهي مي كنم

  من هستم

  اما او............

به فراموشي ام مسپار تا طلوع

دوباره لبخند

می پرسی تو را دوست دارم؟

حتی اگر بخواهم پاسخ دهم نمی توانم

مگر می شود با کلمات ، احساس دستها را بیان کرد؟

مگر ممکن است با عبارات شرح داد که آن زمان که با دیدگان پر اندیشه

و روشن بین به من می نگری چه نشاط و لطفی دلم را فرا می گیرد ؟

می پرسی تو را دوست دارم ؟ مگر واقعا" پاسخ این سوال را نمی دانی ؟

مگر خاموشی من ، راز دلم را به تو نمی گوید ؟

مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمی دهد ؟

راستی آیا شکوه آمیخته به بیم و امید ، که من هر لحظه هم می خواهم به

زبان آورم و هم سعی می کنم که از دل بر لبم نرسد ، راز پنهان مرا به تو

نمی گوید ؟

عزیز من ! چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت می

کند ؟

همه ذرات وجود من با تو حدیث عشق می گویند ، بجز زبانم که خاموش

است

آرزویم اینست :

نتراود اشک در چشمان تو هرگز

مگر از شوق زیاد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه هر روز

هر لحظه

تو عاشق باشی

عاشق آنکه تو را می خواهد

و به لبخند تو از خویش رها می گردد

و تو را دوست بدارد

به همان اندازه

که دلت می خواهد

هر کسي سهم خودش را طلبيد

سهم هر کس که رسيد

داغ تر از دل ما بود

ولي نوبت من که رسيد

سهم من يخ زده بود!

سهم من چيست مگر؟

يک پاسخ

پاسخ يک حسرت!

سهم من کوچک بود

قد انگشتانم

عمق آن وسعت داشت

وسعتي تا ته دلتنگيها

شايد از وسعت آن بود

که بي پاسخ ماند

تقدیم به همه اونایی که با بهونه به عشقش زندن

مقصر نبودی

آيا نمي داني که هدف من تو هستي

براي عشقم، زندگيم، بودنم

قلبم بدون تو مي ميرد

سعي کردم غرورم را زير پا بگذارم

اما احساس کردم قلبم از درون مي لرزد

اي کاش نمي دانستم

چرا که نمي توانم اجازه دهم بروي

به من بگو

چرا؟
چرا هنگاميکه به چشمانت نگريستم

احساس کردم،قلبم گريه را آغاز کرده

عزيزم

هنگاميکه تو را با دختري ديگر ديدم

اوه، چرا

چرا مجبور بودي دروغ بگويي

بخاطر اينکه احساس کردم مرگ اعتماد فرا رسيده

چرا، اوه، چرا

هنگاميکه که همچنان دوستت دارم

وداع کردن بسيار سخت است

چگونه مي تواني بگويي، چيز مهمي نبود

چون تمام رويا هاي مرا بر باد دادي

تنها يک شب تو را در بر گرفتم

وقتيکه مي داني در بسترم آرميده بودي

سعي کردم غرورم را زير پا بگذارم

آيا بايد به آرامي اينجا را ترک کنم

يا ممکن است بگويي همه چيز مثل گذشته است

هنگاميکه تو را ديدم

هرگز فراموشت نخواهم کرد

چرا،اوه، چرا

هنگاميکه که همچنان دوستت دارم

وداع کردن بسيار سخت است

سکوت را دوست دارم بخاطرابهت  بي پايانش... فرياد را ميپرستم بخاطر انتقام گمگشته در عصيانش.. فردا را دوست دارم بخاطر غلبه اش بر فلک کجمدار... پائيز را مي پرستم بخاطر عدم احتياج عدم اعتنايش به بهار..... آفتاب را دوست دارم بخاطروسعت روحش.. که شب ناپديد مي شود تا ماه فراموش کند حقيقت تلخي را که از او نور ميگيرد زندگي:ايده ال من است ومن آن را تقديس ميکنم به خاطر اينکه روزي هزار بار نابودش مي کنند اما هرگز نمي ميرد

بغض شعرم را شكست آواز تو

بي بي دل كشته ي سرباز تو

بر چكاد قاف مخمل پوش شعر

حسرت سيمرغ من پرواز تو

پيش درگاه تو چون ويران كده ست

هر چه ميسازد ترانه ساز تو

شب هميشه نقطه ي پايان روز

هر شب آخر شب آغاز تو

زير باران ها به بيداري گذشت

من برهنه خرقه رو انداز تو

زخمه ي سازم به دست تو خودي ست

من ولي بيگا نه ام با ساز تو

قفل هر در را كليدي محرم است

من ولي نامحرم ام با راز تو

هر كس از بازار تو شعري خريد

من نبايد مي خريدم ناز تو....

نگو نامهربان بوديم و رفتيم

نگو بار گران بوديم و رفتيم

نگو اينها دليل محكمي نيست

بگو با ديگران بوديم و رفتيم

عمر من موجی بود که بر روی صخره غم شکست

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت

من در انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

یک جفت اشک محکوم به اعدام

تنها به جرم بغضی

او اشک خویش را قربانی دلش کرد

شمع می سوزد و پروانه به دورش همه شب

من که می سوزم و پروانه ندارم چه کنم

گفت بروم تا شاید قدری آرام گیرم

گفت بروم تا شاید قدری حال و هوای دلم صاف شود

گفت بروم ..

بروم به سوی دریا...به سوی مادر آرامش ..

تا شاید با بزرگیش با اندک موجش قدری از دلتنگیم را بشوید و با خود ببرد

تا مگر شاید طوفان چشمانم برای دقایقی بند آید

تا مگر لحظه ای گوش زمان از نوای هق هق من باز شود...

گفت بروم تا مگر شاید دریا صدای نازنینت را به گوشم برساند

اما نه..دریا صدای او را برایم نیاورد هر چه انتظار کشیدم پوچ و بیهوده بود..

نه دریا نه ساحل دریا...و نه هیچ چیز دیگر

نمی تواند باعث آرامش من باشد الا...

نه هیچ بگذار جمله ا م ناتمام بماند...

می گذارم آسوده باشی شاید دگر دل تو نمی خواد اسم زیبایت خطی خطی های دل نازنین را

زینت ببخشد .

مسافر

 

سفر تو امروز

 

خبر از جنس فراموشي داشت

 

ودلت

 

به هواي خبر وصل جديد

 

رو به دروازه ي تنهايي داشت

 

سفرت خوش باشد

 

كه تو تنهايي و ما تنها تر

 

و دلت گرم

 

به اندازه ي عشقي كه هنوز

 

زير قلبم نفس لحظه شماري دارد

 

لحظه هايي كه براي من وتو

 

همچو باران نمناك

 

بر سر مدرسه ها جاري بود

 

گرچه اين حرف و سخن تعطيل است

 

من فقط ياد دوران كردم

 

قصد تكرار غلط نيست

 

هدف خاطره است

 

معجزه بي معني است

 

هر چه انجام شود تقدير است

 

ديگر اينجا قلم از دست تو در دفتر من جاري نيست

 

از من خسته دگر تاب و تب ياري نيست

 

اين جگر سوخته را

 

قدرت همپايي نيست

 

سفرت خوش باشد و دلت بي برگشت

 

كه در اين كوچه دگر

 

دختر تنهايي نيست

 

كه ميان من و تنهايي من

 

و خيال تو ز تنها يي ها

 

فاصله بسيار است

 

سفرت خوش باشد و دلت بي برگشت

 

كه سحر منتظر

 

بارش پاييزي نيست 

 

دل من باز گريست
 قلب من باز ترک خورد و شکست
 باز هنگام سفر بود
 و من از چشمانت ميخواندم
 که به آسانی از اين شهر سفر خواهی کرد
 و از اين عشق گذر خواهی کرد 

بگذاريد فراموش كنم

آن شب سرد زمستاني را

كه مرا بيوه ديدار تو ساخت

بگذاريد فراموش كنم

حسرت لحظه آغوش تورا

عطش عشق فراموش تو را

بگذاريد فراموش كنم

ساحره مردي را

كه مرا مست نگاه خود كرد

و به آتش زدو ويرانم كرد

بگذاريد فراموش كنم

من هنوزم با درد

در غم و سوز و گداز

حسرت و آهي سرد

منتظر مي مانم

بگذاريد فراموش كنم

دختري دل بست و به اميدش نرسيد

او ندانست كه عشق

صحنه بازي بود

او ندانست كه بازيگر بود

قصه پايان ميخواست

 

 

 

 

روزگار بی مروت لحظه ای شـــادم نـــکرد درقــفـــس جــان دادم و صیـــاد آزادم نکـــرد آرزوی مــــرگ کـــردم مـــرگ هــم یــــادم نـــکــــرد دلم برای گذشته هایم تنگ شده چه بنویسم غروب را دوست دارم چون همانند غم است غم را دوست دارم چون همیشه با من است

 

 

 

درد و نفرين بر همه بيوفايان .......آنان كه سر سوزني بويي از احساس و درك مهربانيها نبرده اند